Ben echt zo verdrietig, kan wel huilen, heel lang en niet meer ophouden. Ben er geloof ik even helemaal klaar mee voor vandaag. Ik schreef vanochtend dat ik vanmiddag een afspraak had bij de MDL arts, controle na mijn SEH bezoek van vorige week en om te praten over de sonde in mijn neus voor bijvoeding. Echt heel maar dan ook heel erg belangrijk omdat ik over 2 weken onder het mes moet en ik maar niets binnen kan houden en mijn darmen zo ziek zijn dat er niets maar dan ook niets wordt opgenomen. Omdat ik per dag gemiddeld 30x naar mijn 2e huis mag sjezen worden belangrijke voedingsstoffen niet meer opgenomen of misschien als ze een goede dag hebben, misschien een heel klein beetje. Vast voedsel is een hel, weet niet wat er gebeurd in mijn lichaam als ik vast voedsel heb gegeten maar ik kan echt zeggen; Das niet goed. Dan kan ik het letterlijk uitschreeuwen van de pijn. Dus ik zit al een tijdje op vloeibaar. Ik drink om aan te sterken en toch wat van die o zo belangrijke stofjes binnen te krijgen iets van 10 van die flesjes bijvoeding. Grappige is; De hele MDL wereld vind die flesjes echt niet te drinken maar ik vind ze gewoon LEKKER. In een flesje zitten 300 kcal, dus reken maar uit wat ik binnen krijg boven op hetgeen wat ik verder nog eet. Dus kcal krijg ik genoeg binnen maar door die extreme aanvallen van waterdiarree de hele dag door is het maar de vraag wat er daadwerkelijk wordt opgenomen. Vandaar mijn afspraak bij de MDL arts vandaag voor de neussonde waar nog meer power food doorheen gaat de hele dag/ nacht...weet ik veel eigenlijk. Deze sonde zou ik dan tot mijn operatie moeten houden om zo tot een acceptabel gewicht te komen. Grote kans anders dat de anesthesie de operatie niet eens door laten gaan.

EN NU KOMT HET......

Mijn mobiel ging vandaag om.....weet ik veel eigenlijk...De poli MDL met de mededeling dat mijn afspraak NIET door zou gaan want ik was patient van een andere dokter en die was NATUURLIJK ALWEER MET VAKANTIE. Godsallemachtig, ik had toch echt beter mijn best moeten doen op school en ook MDL arts moeten worden. Die beste man is namelijk ALTIJD met vakantie. Ik zeg nog tegen die poli mevrouw; Nee, ik had wel mijn afspraak bij deze dokter want zij is op de hoogte van alles, heeft vaak telefonisch contact gehad met mijn huisarts en ik heb haar tijdens mijn opname in okt/ nov 2 weken als zaalarts gehad. Die andere dokter, de vakantie dokter, een nieuw sub-specialisme binnen de MDL club, die heb ik maar 2x gezien en die wilde mij in een of andere hyperbare tank proppen tussen de duikers die de caissonziekte hebben. Serieus, die beste man dacht echt dat mijn dikke darm daar mooi van op zijn plek zou gaan zitten, dat mijn prolaps weg zou gaan en uiteindelijk dus ook mijn ontsteking. Ik heb serieus veel achterlijke uitspraken gehoord maar deze sloeg ook alles. Ook had ik tot 3x toe een belafspraak....Nou, geen 1x heeft die flapdrol ( das ook een leuke voor de MDL afdeling ) mij gebeld.

Maar om een lang verhaal kort te maken. Deze dokter bij wie ik de afspraak had staan wilde mij dus NIET zien. Voordat ik nog een woord kon zeggen deelde de poli mevrouw mij al mede dat ik 25 februari terecht kon bij de vakantiedokter... MENS DAN BEN IK AL LANG GEOPEREERD.....

Dus, geen MDL afspraak vandaag. Geen voedingssonde, niets! Oliver zou Oliver niet zijn als hij de telefoon niet zou pakken en eens even een hartig woordje te praten met die afdeling. Ik kon hem boven nog horen, wat was hij woest. En hij niet alleen.

Gelukkig heb ik mijn huisarts net gesproken en die was er ook al helemaal niet blij mee en gaat daar werk van maken. Kortom; Gaat weer over het weekend heen dus weer 3 dagen op minimaal voedsel.

Ach het zal het ziekenhuis hier in Harderwijk toch een rotzorg zijn? Ik heb ze tenslotte tot op hun bot beledigd om naar een academisch ziekenhuis te gaan. Waarom zouden zij nog wat voor mij doen? En zo werkt het echt in de wondere wereld van het ziekenhuis. Ik kan het weten, heb er bijna 20 jaar gewerkt. Tis echt te kansloos voor woorden. Ben blij dat ik in het Erasmus wel wordt behandeld zoals een patient behandeld hoort te worden.

Maar ik ben er wel echt verdrietig van.....en denk maar 1 ding....WAAROM? Nou ja, dat antwoord heb ik zojuist hierboven beschreven.

Nu zo ons hondje ophalen, die is vanmiddag ook met spoed opgenomen, die heeft waarschijnlijk een huidaandoening, allemaal kale pussende vlekken op zijn vachtje. Er worden 4  biopten onder narcose weg gesneden en naar de patholoog gestuurd voor nader onderzoek. Arme zielige Bassie... Dikke Toos, onze engelse Basset zal het allemaal een zorg zijn. Die ligt met haar dikke lijf hier de boel bij elkaar te snurken....Lekkere papzak.

Hoop dat de avond en nacht een beetje te doen zijn...zoals het nu voelt....Mijn gootsteengeluiden in mijn buik zijn volgens mij in Nijkerk te horen dus mensen die daar wonen...Niets aan de hand, ik ben het maar!!!!

Geniet allemaal lekker van jullie avond en natuurlijk van elkaar en als je alleen bent, weet ik veel, geniet vooral lekker! Doe ik ook tussen alle dingen door ook nog hoor!

Liefs, Fren

Goeiemorgen allemaal....

Ik hoop dat jullie allemaal lekker hebben geslapen en je gisteren misschien wel een kreukel hebben gelachen om Oliver's blog.... Wat heb ik daar om gelachen. Snappen de meeste van jullie nou, die ons kennen, waarom wij Jut&Jul zijn???....

Gister echt een slechte dAag gehad maar dat had ik geschreven en s'avonds werd het er alleen maar slechter op. En dan, dan krijg je weer die nacht....Inslapen lukt mij meestal wel. Als ik heel veel pijn heb en knetter wordt van de gootsteengeluiden in mijn buik heb ik een nieuw trucje om snel in slaap te vallen...nee, geen slaappilletje want dat heeft totaal geen nut, heb een doorslaper en aangezien ik er s'nachts zovaak uit moet is dat een drama s'ochtends...

Nee, ik pak mijn smartphone en ga even mijn favo spelletje spelen POU. Voor degene die dat niet kennen, dat is een of andere drol die je zelf met punten verdienen kan pimpen. Nou ik heb me nu toch een drol....Hilarisch.....Ik doe een poging om mijn favoriete spelletje te spelen en val dan eigenlijk bij spelletje nr 3 met telefoon in mijn handen al in slaap....Totdat......Het nachtelijke feest, weer begint. Voel me vandaag eigenlijk hetzelfde als gisteren, verschrikkelijk en vraag me af wat ik hier achter mijn laptop doe...Ojaaa, even een klein berichtje sturen. Om 08.00uur moet ik bij mijn huisarts zijn. Zat te bespreken. Hoop dat ze mij hoort, mijn gootsteengeluiden in mijn buik zijn zo hard, zelfs Toos, mijn Engelse Basset zit mij aan te kijken van; Duhhhh vrouwtje, wat is dat????....

Tot straks weer allemaal, schrijf ik weer een stukje over mijn bezoek aan de huisarts en vanmiddag de MDL arts......en in de tussentijd, dagje pijnlijden heb ik zo'n vermoeden. Maar over precies 14 dagen ben ik nu al op de OK voor mijn epiduraal.....en daarna om 08.00uur gaat bij mij het licht uit en gaat mijn chirurg zich buigen aan een heftig klusje, mijn verkleefde ontstoken darmen....SPANNEND!!! ENG!!!!! En nu...moet ik opschieten...Liefs XxX

Mijn vrouw wordt gepimpt….

Jaren geleden, toen auto’s nog een prominente plaats in mijn leven innamen, wilde ik mijn auto eigen maken. Niet het standaard 13-in-een-dozijn vervoersmiddel, maar een Olli-mobiel. Het begon met een stereo met wiefers, woofers en waffers, een sportstuurtje, andere velgen en de onvermijdelijke sportuitlaat. Ook in de keuze van mijn vriendinnen schijn ik niet de makkelijkste geweest te zijn en van mij hoefde het nimmer het standaard plaatje te zijn van groot, blond, blauwe ogen. Nu, na al die jaren van een ‘ongemodificeerde’ vriendin, gaat ze binnenkort toch echt naar de professional die haar een sportuitlaat gaat geven. Haar huidige uitlaat is lek, verrot, aan het einde van zijn levensduur en moet vervangen worden. Enkele maanden geleden hadden we het al over een kleine uitlaat, het ileostoma, maar die is er niet gekomen omdat de chirurg vond dat hij het nog wel kon repareren. Blijkbaar had hij niet de juiste bril op, want binnen de kortste keren was het weer pet en zoals wel vaker op gerepareerde plekken, ook nu werd het erger dan het was. Nu via de verzekering een andere monteur gevonden en hij wil een lekker dikke sportuitlaat aanleggen, een colostoma. Niet van dat zielige geknetter zoals bij een kleine, maar gewoon een vol, warm en diep geluid. De opening komt aan de andere zijde te zitten, het gat wordt groter en hopelijk hoeft hierna nimmer weer iemand aan haar te sleutelen.

Aan de oppervlakte lijk ik laconiek hierover, maar geloof me, onderhuids ben ik niet zo’n a-empathisch wezen. De afgelopen jaren hebben ook hun wissel getrokken op mij, het sterk moeten zijn voor je vrouw omdat zij het niet kon opbrengen. Bij elke ziekenhuisopname was ik erbij, kwam elk bezoekuur langs, bleef langer dan was toegestaan tijdens de bezoektijden, splitste mij op in deeltjes om een goede man, een goede vader, een goede huishouder/schoonmaker, een goede werknemer en gewoon een goed mens te zijn. Ik gaf injecties, pendelde tussen supermarkt, huis en apotheek, werd boos, verdrietig en blij. Alles na elkaar maar ook tegelijkertijd. Had, en heb, hoop, haalde Fren uit de put als ze in dat diepe zwarte gat gedonderd was, ging mee op artsenbezoek, stelde kritische vragen, was erbij toen ze naar de OK ging en ze haar een epiduraal gaven, heb live coloscopiën gezien op het ‘Discovery my ass chanel’, lachte me een piskreukel als ze weer wakker werd uit een narcose en de wereld voor een doedelzak aanzag. Maar ik maakte me ook zorgen, heel veel zorgen. De bergen energie die ik had werden heuvels, die op hun beurt bulten en molshopen werden en uiteindelijk is de energie ook op…..dacht ik. Blijkbaar sta ik nog op een berg met energie want ik ga nog steeds door met alles, zij het in een lagere versnelling, zij het dat ik minder outgoing ben en dat ik mezelf er steeds vaker op betrap dat ik in lege gedachten verzonken ben. Gewoon even niets, even geen bergen, heuvels, bulten of molshopen. Even geen ziekte, werk, kinderen, problemen, mensen die aan je trekken, zorgen of wat dan ook. Even een momentje pure stilte in mezelf, een sereen gevoel en daarin blijkbaar mijn oplaadpunt vinden. Over een maandje zal het omgedraaid zijn, dan is er over het algemeen weer rust wedergekeerd, worden de molshopen weer bulten, heuvels en uiteindelijk weer bergen en mocht ik dan weer eens de sereniteit van het niets opzoeken, zit er zo’n onverlaat met een sportuitlaat mijn rust te versjteren. ;-)

Alle gekheid op een stokje, of moet ik zeggen; in een zakje, zonder humor komt niemand door moeilijke tijden. Zo hebben we al een recept voor een overheerlijke stomatensoep, wordt Fren over een aantal jaren vast wel een keer stOMA (met bijbehorend t-shirt natuurlijk), gaan we zonder enige twijfel gezellig naar het strand en als ze het eng vindt plak ik zo’n stomazak van mijn part op mijn hoofd, gaan we cherrystomaatjes planten en is er een gedicht waar we heel hartelijk om hebben gelachen.

Mijn stoma, dat is lachen, mijn stoma, dat is lol
een zakje op mijn buik met daarin een drol
zo’n zak vol met drollen, daar blijf je mee spelen
kunt ze kneden en kneden, dat gaat nooit vervelen
een drol met een zak, oh wat een geweldig bezit
’t is zelfs gezond als er weer eens een pinda in zit

Zo blijf ik maar poepen, alle dagen door
ik schijt in de schuur en kak op kantoor
poep tijdens het poetsen, ik bout op de bank
niemand die ruikt mijn stinkende stank
een drol in een zak een geweldig idee
ik neem nog wat pinda’s, ik voel er al twee

Mijn kont die heeft straks geen reet meer te doen
En zoek ik een plekkie voor sleutels en poen
ontbijtkoek en toffees hou ik lekker warm
ze gaan via achter tot diep in mijn darm
wil je de stomazak voelen, wil je hem even zien?
Dan zoeken we pinda’s, het zijn er al tien

Dit is deels fictie helaas ook deels feit
maar een ding is gaaf als je morgen ontbijt
dan pak je de pindakaas en denkt aan dit lied
zet de pot terug en krijst: ‘NU EVEN NIET!’
want één ding dat wil je nooit meer op je brood
dat is Calvé pindapoep……. mét stukjes noot

Nog 15 dagen, dan gaat ze onder het mes. Nog 15 dagen voor we weer ons leven terugkrijgen en heel voorzichtig weer naar een toekomst kunnen kijken die gevuld is met mooie momenten zonder angst om jezelf te bevuilen. Nog 15 dagen voor we een nieuwe weg inslaan die bezaaid ligt met een veel betere gezondheid, leuke dingen samendoen, weer een duikbuddy aan huis en hopelijk ook onderwater en gewoon weer als JutEnJul (nee, dat is geen schrijffout, we zaten aan elkaar vastgeplakt) door de jaren heen stappen om uiteindelijk in dat bejaardentehuis de verpleging tot waanzin te drijven, een rollatorrace te houden en mensen in de maling te nemen. Nog 15 dagen plus 1….en dan ben ik jarig. Ook niet geheel onbelangrijk, maar het mooiste cadeau zal buiten de presentjes van de meiden, ook een nieuw leven voor Fren zijn. Een leven wat er veel beter uitziet, maar waarover nog voldoende vraagtekens zijn. Wat kan ze straks nog eten en wat niet meer (wat me eraan herinnert dat ik nog draadjesvlees moet maken voor haar want dat schijnt ze daarna niet meer te mogen), blijft zo’n zak goed zitten of gebeuren er nog steeds ongelukjes, maakt de sportuitlaat herrie en ruik je de uitlaatgassen of merk je er niets van, hoe zal het gaan met sporten, dansen, stoeien, slapen, vrijen, autorijden (de gordel), pijn, kleding en nog 100.000 andere zaken die we proefondervindelijk zullen ervaren. Lukt het niet linksom, dan wellicht rechtsom of rechtdoor. Sommige zaken zullen misschien niet meer kunnen. Dat is jammer, maar daarop blindstaren moeten we ons niet. Het is niet belangrijk wat niet meer kan, het is veel belangrijker wat wel weer kan.

Hoe dan ook, hoe diep we ook in de shit zaten, hoeveel stomateiten er ook begaan werden……het interesseert me geen reet meer. Gisteren is niet te veranderen, de toekomst niet te sturen, maar vandaag, vandaag kun je ondanks alle beperkingen, ondanks alle pijn, ondanks alles wat niet goed is, toch besluiten om er schijt aan te hebben en simpelweg te gaan genieten. En dat lieve Fren-Blog-Lezers, ga ik nu ook even doen.

Lijkt wel of mijn pijn nu steeds erger wordt, weet ook niet wat ik moet doen, zitten? staan? lopen? Ik weet mij echt geen houding te geven. Ook kwam ik er zojuist weer achter toen ik weer eens mocht rennen naar mijn 2e huisje, dat het niet meer geel/oranje was maar weer gitzwart. Wat is dat toch?

Net nog met Oliver besproken over hoe we die aanvallen het beste kunnen bestrijden qua pijnbestrijding. Ik blijf erbij dat ik het beste reageerde op die injecties die ik in het ziekenhuis kreeg. Op diverse internet sites is ook te lezen dat patienten dit ook thuis zelf gebruiken. Toch maar eens bespreken met mijn huisarts. Dit is ook geen doen. Die stomme pijnlolly's (alleen dat woord al, daar gruwel je toch van?) werken ook niet direct en ik kan dan met 2 van die lolly's gaan zitten worstelen. En als ze de ene dosering niet op voorraad hebben en alleen de lagere dosering, ik gebruik dus 2 doseringen, voor als het pijn doet, heel erg pijn doet en als het niet te houden is, dan kan ik met 4 lolly's gaan worstelen. Mijn hele wangslijmvlies doet zo erg zeer en aangezien die dingen een lading suiker bevatten, is het ook echt niet goed voor je kiezen, want daar schraap je ook tegen aan. Maargoed, dat bespreek ik morgen met mijn huisarts.

Ik moest de dieetiste ook nog bellen en jawel....DIE ZITTEN TE ETEN...ja zij wel, nee dat is flauw, daar kunnen zij niets aan doen, maar ik zou ook zo graag normaal willen eten. Vervolgens de MDL afdeling gebeld want die moest ik nog bellen na mijn bezoek op de SEH vorige week, is de desbetreffende dokter niet aanwezig, morgen is ze er weer dus morgen wordt ik dan gebeld voor een afspraak.

Mijn huisarts wilde of heeft misschien al, diezelfde dokter gesproken over mijn extreme afvalrace. Waarschijnlijk krijg ik tot de operatie een sonde in mijn neus om zo bijgevoed te worden. Ik mag en ik wil namelijk niet nog meer afvallen want dat is weer een risico voor de anesthesie tijdens de operatie.

MAAR.....Mijn mobieltje ging zojuist en geloof het of niet...Er was morgen toevallig een plaatsje vrij bij de MDL arts!!!! Ik blij!!!! Dan kan dat sonde verhaal gelijk in werking worden gezet wat mij betreft...nou ja gelijk...ik moet geloof ik een paar dagen op de MDL afdeling blijven, waar ik inmiddels bij het interieur hoor, om te kijken of het voeden goed gaat met de sonde en daarna mag ik met sonde en al naar huis tot aan de operatie.

Krijgen we dat weer; Hier in Putten zijn ze weinig gewend en dat zeg ik dan nog netjes. 2 jaar geleden lag ik ook in het ziekenhuis en met Koninginnedag mocht ik even 2 dagen met ontslag. Maar ik had 2 sondes......in mijn neus... Je had al die koppen moeten zien hier. Ik liep op straat met een ijsje te worstelen want dat is een hele klus, een ijsje eten en neussondes hebben...Die koppen van die mensen; Die gingen er maar gewoon vanuit dat in een zielig anorexia meisje was die zich enorm aanstelde want toch een ijsje aan het eten was...

Mijn pijn in mijn buik wordt nu wel heel heftig dus ik laat het nu even voor wat het is....Tot later weer!!! Liefs, Fren

Hoi lieve vriendjes, vriendinnetjes, en iedereen die mij volgt in deze spannende tijd naar 14-02-2014, en natuurlijk daarna. Ik zal na mijn operatie in het ziekenhuis ook wel plenty of time hebben om jullie te vertellen hoe mijn dagen eruit zien daar in Rotterdam, en wat denk je daarna... Frennie's world is upside down dus genoeg te schrijven.

Gisteren heb ik niets geschreven, dat zal zeker wel vaker voorkomen. Dan weet je vast hoe laat het is, dan voel ik me VRESELIJK beroerd. De hele maar dan ook hele nacht en dag gisteren last gehad. van acute aanvallen die ik niet onder controle had. Voelde me er ook nog eens vreselijk beroerd bij. En iets nieuws in alle heerlijke ellende....KOU....Ik heb het zo enorm koud de hele dag door. Gisteren was ik zo beroerd dat ik zelfs mijn lieve vriendinnetje Marieke af moest zeggen, ik trok het gewoon weg niet. Ik moest bij het toilet blijven. Met als gevolg, doordat ik mij zo ellendig voelde de hele dag mijn vermoeidheidspeil even hoog was als de CN Tower in het o zoooo mooie Toronto. Ben gisteravond letterlijk ingestort in bijzijn van Oliver, nee dat was echt niet fijn voor hem. Tis natuurlijklijk niet de eerste keer dat hij mij zo in die staat meemaakt, maar nee, ik zou mij echt geen raad weten als mijn Oliver in zo'n staat zou zijn.

Gisteravond was mijn lichaam op....ik was weer 25x keer (in de avond) naar het toilet aan het rennen met onderweg mijn panty op mijn enkels, wat zoals ik al eerder vertelde, ik heb het niet meer onder controle. Ik kreeg echt de ene aanval na de andere en had zoveel pijn dat ik het niet meer aankon. Inmiddels was ik ook uitgeput. Ik had het eigenlijk al vanaf gisterochtend dus ik zal maar niet vertellen hoevaak ik naar het toilet ben gerend. Wat wel erg opvallend was, normaal was het gitzwart water wat er de hele dag uitkwam, nu is het gelig/ oranje. Maar net zo waterig en ik moet net zo vaak. Zwarte diarree duidt vaak op een bloeding hoog in het darmstelsel, vandaar mijn lichtelijke angst dat ik ergens een bloeding zou hebben, maar mijn labuitslagen blijven altijd goed, ja ok, lichtelijke verhoging zo af en toe van de ontstekingsparameters maar dan heb je het ook gehad. Raar eigenlijk, maar het schijnt ECHT te kunnen, meerdere mensen met darmproblemen hebben vaak ontstekingen zonder dat er verhoogd CRP of Leuco's ( lab-geneuzel......daar zal ik jullie niet mee gaan vermoeien) te zien zijn. Ik heb dit nu al zovaak gelezen en gehoord van mensen die bv ook Colitis hebben en Corhn. En dan zeggen die artsen op de SEH...Nou, je labuitslagen zijn goed hoor...Hou toch op, ik heb een zweer in mn achterste zitten....en god weet waar nog meer.

Maar even terug te komen op gisteravond...Ik was zo op van deze ellendige dag en de nacht ervoor, mijn hele mond ligt open van die rotmedicijnen die ik tegen de pijn moet slikken, jawel per keer 2stuks tegenwoordig. En dat tot 6x per dag. Zit je daar met 2 van die lolly's.. want het is een pijnstiller verwerkt in een soort suikerbom op een stokje. Echt verschrikkelijk, allereerst schaam ik mij weer iedere keer dood als ik weer met die stokjes aan het worstelen ben tegen mijn mondslijmvlies. Ik kan niets meer oraal slikken gezien dat onverteerd eruit komt van achteren. Pillen lagen letterlijk in de pot. Dus dan krijg je de keuze uit, pleisters....die laten om de haverklap los gezien mijn gezweet, of die oromucosale lolly's... dat laatste heb ik dus... De hele dag zit ik met die rotdingen in mijn mond, en wat ik zal zei; mijn mondslijmvies ligt helemaal open daarvan en buiten dat, het is zo chemisch, dat het eigenlijk te vies is om te nemen. En tegen acute aanvallen is het al helemaal niet geschikt want ik ben zeker  10 tot 15 minuten bezig met roeren in mijn mond.

Kennelijk maak ik nu weer heel veel lawaai, althans mijn ingeintegreerde Jostiband in mijn buik. Oliver zegt net; Klinkt weer goed schat...

Mijn buik is ook weer helemaal dik en ik weet zeker dat mijn dunne darm ileus weer aanwezig is. Maar, ik hou het wel op vloeibaar vandaag, doe niet anders, om de paar uur lekker roeren in mijn mond met die pijnlolly's..  In het ziekenhuis kreeg ik standaard om de 4uur tegen die aanvallen 15mg Dipidolor injecties en ik had natuurlijk die S-Ketamine pomp... Dat maakt het een stuk dragelijker en had ik ook niet die momenten dat ik letterlijk instortte van de pijn en vermoeidheid. Ohhh, dat is weer typisch mijn manier van schrijven, ik schrijf wat ik denk en daardoor dwaal ik wel eens af. Sorry voor diegene die dat opvalt en dat irritant vinden. Ik vertelde over mijn instorting van gisteravond. Ik had zoveel pijn, en was zo moe van alles, dat ik continue in slaap viel. JA GA DAN NAAR BED zou je zeggen, nee zo werkt dat niet, met aanvallen kan ik NIET in bed liggen.

Ik ben zelfs op het toilet in slaap gevallen en als ik dan naast Oliver op de bank zat en weer half aan het wegdommelen was, dan begon ik ineens over TOTAAL iets anders te praten. Kortom, ik ken dit van mijzelf, dan ben ik op.....

Vanacht had ik het zo koud dat ik er op mijn meest SEXY way in bed heb gelegen; Dat Oliver nog geen echtscheiding heeft aangevraagd verbaasd mij iedere keer weer...Mijn outfit of the night; LET OP....een t-shirtje, een trui, een groot fleecevest en een katoenen joggingsbroek...En nog lag ik te rillen van de kou.. Vanacht uiteraard weer dr uit geweest om een paar keer naar het toilet te rennen, nog steeds levensgevaarlijk, wat die dikke Poezel van ons ligt ook wel eens op de trap of ik ben gewoon te lomp en te moe. Weer met die ellendige stokjes in mijn mond zitten worstelen en ja, maar weer naar bed.

Vanochtend stond ik op, zelfde liedje uiteraard..zelfde ritueel...En, Oliver is ook ziek....die heeft griep.....en ik, ik heb geen weerstand, dus...... vul maar in!!!! Vond het toch even fijn een stukje voor jullie te schrijven en voor mijzelf natuurlijk, ik vermoed dat de rest van de dag een groot drama weer gaat worden dus dan heb ik ook echt geen zin in mijn laptop....

Iedereen een hele fijne dag en ik zat mij net te bedenken... NOG 15 DAGEN TE GAAN...........het kan mij niet snel genoeg gaan.....

Morgen naar mijn lieve huisarts, dat zijn beide zulke lieve mensen, zo betrokken en doen alles voor mij. Ik hoef maar te bellen en ik mag gelijk komen. Hebben veel overleg met andere disciplines over mij. Ik voel mij wel eens schuldig, er gaat zoveel tijd inzitten...maar ik hoor ze daar nooit over en ik merk als ik daar kom dat ik altijd zo serieus wordt genomen. Mijn huisarts belt mij zelfs na het spreekuur nog op om dingen terug te koppelen wat ze voor mij geregeld heeft. Ik vind het ook altijd heel fijn om even met haar te praten. Mijn huisarts in Bunnik was verschrikkelijk, een barbiepop die als ik binnenkwam al begon te blehren dat ik anorexia had en iedere keer weer hetzelfde briefje schreef voor de anorexie kliniek in Zeist. Ook al kwam ik daar voor Juul, of voor mijzelf voor heel iets anders...ja zo kan het ook.

Morgen toch maar eens hebben over hoe ik die acute aanvallen direct onder controle kan krijgen. Die pijnlolly's ( ja ik noem ze voor het gemak maar zo) werken prima bij 2 stuks per keer maar je moet je in principe ronddraaien op de slijmvlies in je mond, niet bijten, niet zuigen. Ze mogen ook niet kapot gaan of van het stokje af komen. Dat gebeurd telkens bij mij... Nou ja, NOG 15 dagen te gaan.....even volhouden...Ik kan het!!!!

Mijn buik is nu weer zo bol, zie mijn foto's, en het lawaai is enorm...Ik zeg; Daar ben je weer dunne darm ileus. Raar genoeg weet ik precies wanneer er wel of geen ileus is..Nu wel, hoog pijn gevoel, schoorsteengeluiden die je aan het einde van de straat hoort en een dikke buik alsof ik ieder moment kan bevallen. Zullen ze ook bruine muisjes hebben voor op het beschuitje?????

Tot heel snel weer!

Dank jullie wel voor het lezen en ik zou het heel leuk vinden als jullie iets in mijn gastenboek willen schrijven, doet mij altijd heel erg goed!!!!!!

Liefs. Fren XxX

De meeste recente foto's staan allemaal op mijn smartphone maar ik heb zojuist allemaal foto's van ons leven die op mijn laptop staan geplaatst bij het kopje Fotogalerij...

Toch binnenkort maar eens mijn foto's van mijn telefoon op mijn laptop zetten, heb ik weer wat te plaatsen!!!!

Have fun!!!!

Hoi lieve vriendjes, vriendinnetjes en natuurlijk iedereen die die mijn blog volgt.

Even een klein stukje over mijn grootste drama iedere dag.....de NACHT!

Werd vanochtend wakker door een herrie onder mijn deken, soort Jostiband, kortom; Berg herrie waar je U tegen zegt. Al snel kwam ik erachter dat IK dus de boosdoener was van deze herrie. Ben blij dat Oliver altijd slaapt als een os. Ben er wel eens jaloers op hoor..... Bij mij begint het gezeur al vrij snel als ik in slaap ben gevallen. Dat die arme jongen er niet wakker van wordt is mij een groot raadsel. Op een of andere rare manier, zal ook wel weer bij mij passen he, ben op de 13e ter wereld gekomen, worden mijn darmen s'nachts zo onrustig... Daar lig ik dan weer wakker van. De welbekende steken, het live concert van mijn eigen Jostiband in mijn buik en natuurlijk......het niet aanvoelen of beter gezegt, te laat aanvoelen dat ik heel hard moet rennen.

Zo was mijn nacht vanacht weer.....en nu zit ik in alle vroegte met een look van een Panda ( Nee, geen nieuwe high fashion trend, maar gewoon wallen tot op je enkels) dubbel van de buikpijn op de bank. Vanacht alweer een paar keer mogen rennen naar mijn 2e vakantiewoning. Alleen s nachts ben ik daar een stuk minder blij mee, ben er eigenlijk nooit blij mee, maar s'nachts zie ik niets, ben ik moe, ben ik 100x lomper aangelegd dan normaal, dus een groot feest.

Dan zit je s'nachts met je pijnstillers in je mond, je mondslijmvlies te beschadigen. Ik kan niets meer oraal nemen gezien er alles weer met een rotgang uitkomt, zelfs mijn tabletten,onverteerd. Ook hele discussies over gehad met mijn vrienden van de apotheek. Nadat ik die pijnstillers op heb, wat mij een kwartier kost, strompel ik weer naar boven en ga weer in bed liggen...en na een uur....begint hetzelfde liedje weer opnieuw.

Inmiddels is het 07.30uur en heb weer een lekker, maar o zo bekend nachtje, achter de rug. Eigenljk zoals alle nachten gaan. Oja, dat is nog wel even grappig om te schrijven. Ik heb geen ochtendhumeur hoor, anders had ik echt niet alvast iets getikt voor jullie. Ik heb vanacht met mijn voeten uit bed gelegen. KOUD dat ik het had....KOUD!!!! Mijn hele lichaam ijs maar dan ook ijskoud...Heeft lang geduurd ( gaan we weer, is het een D of een T!!!) dat ik het warm kreeg en natuurlijk moest ik er weer uit voor jawel....een sprintje naar het toilet.

Ondertussen heb ik die vieze pijnstillers weer op, en ga een lekker warm kopje koffie drinken....Ja, weet het....ook niet helemaal handig want dat werkt ook zo laxerend als wat maar ik hou nu eenmaal van koffie s ochtends, dus ik ga zo die knop van die Senseo een dreun geven en TADAAAA een kopje koffie voor mevrouw Panda. Daarna ga ik mijn ochtend ritueel eens uitvoeren, mijn pandalook laten verdwijnen. Ik heb straks namelijk weer het geluk dat ik naar mijn beste vrienden van de apotheek moet om die bestelling te halen. Kijken hoe ik nu weer wordt behandeld. Ik vind het ook allemaal prima, doe lekker naar tegen mij, ik onthoud alles en die klacht, die komt er! Daar gaat Oliver zich over buigen. Dat is mijn formele wereld wonder. Ik ben meer het typje Emotioneel aangelegd, hij is of kan zo zakelijk en formeel zijn...ohhh prachtig! Je weet niet wat je ziet of leest als hij ergens zijn tanden in zet. Ik heb dat ook nodig want als ik een klacht moet indienen, schrijf ik op zijn Fren's.... Zoals nu eigenlijk! Nee, zakelijk ben ik niet. Ik ben meester in pleisters en wondjes verbinden en al het medische wat je kan verzinnen, daar is Fren goed in, niet in zakelijke en zeker niet formele dingen. ( BLERGGGGHHHHHH)

Vanmiddag zet ik nog een stukje op mijn blog over de rest van de dag hoe dat is verlopen. Straks komen mijn lieve collegaatjes Britta en Thea en daar heb ik zoveel zin in...dat maakt mijn dag weer goed!!! En vergeet ik ook heel snel deze rotnacht. Vanmiddag even slapen/ rusten en daarna, daarna zien we het wel weer.

Liefs,

Fren

X

Wowwwwww......Ik was helemaal happy met alle leuke reacties die ik heb gekregen via het kopje Gastenboek, Vleesboek...sorry, FaceBook, WhatsApp en SMSjes... Echt super bedankt allemaal voor jullie leuke reacties! Maakte mij oprecht blij!

Vanmiddag belde mij huisarts dat het nu ECHT geregeld was met mijn grote vrienden van de apotheek. Met toch een mopperig gevoel daar WEER naar toe gereden en uiteraard werd ik geholpen door mijn grote vriendin. Ik noem haar maar grijze postduif. Ik heb besloten sommige mensen niet met naam en toenaam te beschrijven. Dat is niet zo netjes en dat wil ik ook niet. Dus bij deze, de grijze postduif.

Ik zag het al aan het nummertje wat ik moest trekken dat ik dus de sjaak was en door haar geholpen zou worden. Ik zeg heel netjes, Goedemiddag, mijn huisarts heeft vanmiddag contact gehad met jullie apotheker..verder kwam ik niet.... Kijk ze mij met een neerbuigende blik aan, echt niet overdreven. Ja en, zegt ze...Ohhhh ik voelde mijn tensie alweer stijgen naar 200/100 maar dacht, Fren! Hou de eer aan jezelf, sta hier ajb bovven.

Dus ik zei tegen haar...Dus ik kom mijn medicijnen ophalen. Ik wist toevallig omdat mijn huisarts had gehoord van de apotheker dat er 24 op voorraad waren. Zegt ze met haar typische postduiven blik; Mevrouw Lenneberg; U komt morgen maar terug, Goedemiddag mevrouw Lenneberg.

Ik heb eerlijk waar tot 10 moeten tellen om niet ter plekke te ontploffen, maar ik heb haar goedendag gewenst en tot morgen dan maar weer. Ik stond eerlijk waar op ontploffen. Normaal krijg je altijd mee wat ze op voorraad hebben maar mevrouw de Postduif verrekte het gewoon WEER.

Jammergenoeg was Oliver op zijn werk want die is het zo spuug maar dan ook spuugzat hoe ik daar behandeld word. Maar een ding is zeker, dit wordt een prachtige klacht.

Gelukkig komt mijn lieve Ollebol nu binnen en de avond kan beginnen, kaarsjes zijn lekker aan, kopje koffie is gezet en nu....TIJD VOOR ELKAAR.

Nogmaals iedereen; Heel erg bedankt voor al jullie lieve berichten; Keeps me strong!!!!!!

Tot morgen!

Liefs, Fren

Hoi allemaal,

Vandaag mijn eerste echte blog online! Jeetje wat vind ik dat spannend! Ik hoop zo dat jullie het leuk vinden wat ik allemaal schrijf. Tuurlijk, wat ik heb is echt niet leuk, maar ik probeer er echt het beste van te maken en het schrijven van een eigen persoonlijk dagboek wat ik deel met jullie tot aan mijn operatie en natuurlijk daarna, helpt mij echt om door deze ellende heen te komen.

Vandaag begon mijn dag alweer goed. Van het weekend alweer gedonder in de apotheek gehad. Mijn huisarts had afgelopen vrijdag tot 2x toe contact met ze gehad over mijn medicijnen. Hele week liep het al niet goed dus ik had mijn buik er letterlijk vol van. In de namiddag belde mijn huisrts mij op dat alles geregeld was en dat zij de recepten door hadVoor alle duidelijkheid. Ik gebruik van 1 middel 2 verschillende sterktes. Hebben ze sterkte nr 1 wel besteld maar denk maar niet dat ik sterkte nr 2 mee kreeg. Ik ben daar wederom op zo'n belachelijke manier behandeld en te woord gestaan. Ik voelde mij al zo beroerd en dan wordt je behandeld als of ik degene ben die gek is. Mijn huisarts maakt een recept, dan is het toch niet meer dan normaal dat zo'n apothekers assistente gewoon doet wat er op dat briefje staat? Dit is al de zoveelste keer dat ZIJ bepalen van hoe of wat. Ik stond met tranen in mijn ogen, voelde mij al zo beroerd en dan wordt je zo behandeld. Weetje wat ze zei; Je krijgt het gewoon niet mee. PUNT. Je doet het hier maar mee. Ik heb gelijk uit het rek met foldertjes de folder " klacht over uw apotheek " gepakt en op het smoelenbord in de apotheek gekeken wat de namen waren van de dames die daar aan het werk waren.

Ik heb de medicijnen die ik bij gods gratie, of hoe je dat mag noemen, mee genomen en erbij vermeld dat ik maandagochtend gelijk melding ging maken bij mijn huisarts. Het was maar goed dat Oliver er niet bij was, die is al zo klaar met hoe ze mij daar behandelen, die was daar echt op een heel formele manier it zijn stekker gegaan. En terecht. En daar ging mijn wekker vanochtend weer om 07.00uur omdat ik gelijk om 08.00uur mijn huisarts ging bellen. Zo lief en betrokken als ze daar zijn, mocht ik gelijk om 08.30uur langskomen. Mijn huisarts vond het ook niet kunnen en ging er gelijk werk van maken. Ik ben daarna opgelucht in mijn auto gestapt en wilde naar de Hema rijden voor wat lekkers voor ze voor bij de koffie, voor al hun hulp, betrokkenheid ...gewoon omdat ze er altijd voor mij zijn. Is die Hema natuurlijk weer dicht! Dan maar naar de AH. Daar een lekkere taart gekocht die ik zelf natuurlijk niet mag...(mopperdemopper) en die nog even snel afgeleverd bij mijn huisatsenpraktijk.

Ik verheug mij er nu al weer op, niet dus, dat ik zo weer naar die apotheek moet voor die rotmedicijnen te halen. Liefst ga ik er nooit meer heen.

Voel me vandaag iets fitter dan gisteren. Moet alleen zo erg aansterken. Doordat ik zoveel afval MOET ik zsm aankomen, voor de operatie anders heb ik de kans dat de anesthesie het niet verantwoord vind om mij te opereren. Is vind nou met een D of een T? Ja sorry hoor, dat zullen jullie nog wel eens vaker tegenkomen, daar ben ik zo'n druif in!

Vandaag een rustig dagje voor mij, mijn energie is zwaar beneden pijl dus ben bij het minste of geringste doodmoe, maar dat zullen veel mensen met Colitis of Crohn herkennen.

Vandaag even mijn lieve vriendinnetje Tatuulia mailen, wat bankzaken verrichten, mijn verplichte slaapje doen en dan.....dan is het alweer tijd dat Oliver thuiskomt. Bij binnenkomst wordt die arme jongen weer vergast door mijn rotte darmen odeur... En ik spuit de hele dag door hoor...en nee, geen rare dingen denken, maar gewoon aan mijn 2e beste vriend, de wc verfrisser!

Ik ga ook eens uitvogelen hoe het zit op dit blog met fotootjes plaatsen enzo, met wat leuke teksten erbij. Zal niet gelijk vandaag al zijn maar ik ga er wat moois van maken voor jullie.

Pfiewwww......dat was hem dan, mijn eerste echte blog verhaaltje, en geloof me, ik ga mijn best doen iedere dag een klein stukje te plaatsen, of als ik wat fitter ben of meer te melden heb, een lekkere lange preek!

Tot morgen allemaal!

En nogmaals, dank jullie wel voor het lezen, dat geeft mij kracht en doet mij super goed! Mocht ik nog wat spannends mee maken vandaag, dan zal ik het zeker posten.

En.....nog nog 17 dagen te gaan voordat ik wordt opgenomen. OhhhhhMyyyyyDooooodle!!!!!!

Onze nieuwe blog is vandaag van start gegaan. Houdt focus hierop en wij zullen proberen je geïnformeerd te houden. Je kunt nieuwe berichten plaatsen op deze blog via de RSS feed.